(هرکس هرآنچه را دوست می دارد می کشد)
اسکار وایلد
اینکه با موهای تراشیده کجا می رویم، بماند.
کلافه می شوم
از بس که این خیابانها
سراز جیبهای من در می آورد
تو با این ناخنهای بلند
ازهمان اول انگشت نما شده بودی
دست از سر عزرائیل بردارید
ماتازه عاشق شده ایم.
باگم شدن این پلاک شاید
نه!
له شدن این خیابان لعنتی
کسی سرازقرارهای ما در نمی آورد.
سیگاری نیم سوخته برمیز
وساعتی که عقربه هایش
درلحظه ی مقرر باهم گلاویز می شوند
تو من وچند نقطه چین
با تبسمی برنزه شده
_به هم زل میزنیم _ زل میزنیم به هم
آنقدر که عقربه های مجروح
میان سنگینی سکوتمان معاشقه میکند
وما
دراتفاقی نیفتاده اتفاق می افتیم
نترس !
قرار نیست
مثل این دخترک فال گیر
دیوانگی ما
تیتر اول روزنامه ها شود.
شهریور هشتادو دو
